Język szkocki

Język szkocki nazywany jest często też gaelickim. Wywodzi się grupy goidelskiej języków celtyckich i tak samo jak irlandzki swoje korzenie posiada w dawnym języku staroirlandzkim. Szacuje się, że aktualnie na świecie językiem szkockim porozumiewa się około sześćdziesiąt milionów osób.

Jest to język, którym posługują się mieszkańcy północnej części Wielkiej Brytanii – północno-zachodniej Szkocji i archipelagu Hebrydów. Właśnie tam ma on status urzędowego języka regionalnego, który nadany został mu przez parlament brytyjski. Przez długi czas było to dominujący język na terenie Szkocji – głównie w okresie pomiędzy X a XII wiekiem naszej ery.

W czasach dominującą rolę odgrywać zaczął język szkocki lallans. Najstarsze znane nam zabytki piśmiennictwa w języku szkockim datowane są na wiek XII. Niestety liczba osób używających języka gaelickiego lawinowo spada.

Aby ochronić go przed zaniknięciem, władze Szkocji, zaczynają podejmować pewne kroki mające na celu uchronić ten stary język przed wymarciem. W tym celu powołana została nawet specjalna uczelnia wyższa oraz oddaje się do druku podręczniki pozwalające na samodzielną naukę tego tradycyjnego języka. Do zapisu szkockiego używa się zmodyfikowanego alfabetu łacińskiego, który w tym wypadku liczy sobie jedynie osiemnaście znaków.

Jeżeli chodzi o wymowę to jest to dość specyficzny język z długimi i krótkimi samogłoskami. Składnia jest odmienna od angielskiej i zdanie w szkockim zwykle rozpoczyna się od orzeczenia, po którym kolejno następuje podmiot i dopełnienie – podobnie jak w języku arabskim czy walijskim..