Język niemiecki

Język niemiecki

Język niemiecki wywodzi się bezpośrednio z zachodniej grupy języków germańskich. W rzeczywistości sam w sobie stanowi specyficzną grupę językową, którą zbiorczo określa się jako typowo niemieckie. Standardowy niemiecki opiera się na języku wywodzącym się z Turyngii oraz Górnej Saksonii. Jeden „język niemiecki” to tak naprawdę cała grupa języków zachodniogermańskich – ich ujednolicenie do pojedynczego określenia używane jest głównie ze względu na aspekty polityczne. Niemniej „język niemiecki” to w praktyce zespół wariantów, w którego skład wchodzą: język alemański, bawarski, górnofrankijski, środkowo-frankijski, wschodniośrodkowogórnoniemiecki oraz dolnoniemiecki. Język niemiecki był przyczyną kształtowania się wielu innych języków – do jego osiągnięć można zaliczyć to, że właśnie z niego narodził się w średniowieczu język jidysz.

Ponadto jest to język, którym mówi się w wielu krajach, w których nie ma statusu języka oficjalnego – praktycznie zaliczyć można do nich wszystkie kraje europejskie oraz Stany Zjednoczone, Chile, Paragwaj czy nawet Republika Południowej Afryki czy Meksyk. Dawniej był nawet używany w roli języka urzędowego w afrykańskiej Namibii – dzisiaj już tego statusu nie posiada, ale nadal jest tam językiem narodowym. Alfabet niemiecki to zmodyfikowana wersja alfabetu łacińskiego, w której występuje trzydzieści znaków. Charakterystyczną cechą dla niemieckiej ortografii były rzeczowniki pisane wielką literą. Akcent w niemieckim pada na pierwszą sylabę, a w wyrazach złożonych akcent jest dublowany..