Język bretoński

Język bretoński należy do brytańskiej grupy języków celtyckich. Posługują się nim mieszkańcy Bretonii czyli północno-zachodniej części Francji. Aktualnie oblicza się, ze posługuje się nim ponad dwieście tysięcy ludzi.

Jak większość języków europejskich, również bretoński należy do rodziny języków indoeuropejskich. Francja nadała mu status języka regionalnego. Wyróżnić można w nim cztery najważniejsze warianty dialektyczne: kornwelski, leoński, treguieski i wanetyjski.

Najstarsze odnalezione zabytki piśmiennicze w języku bretońskim datowane są na IX wiek naszej ery. Język bretoński wywodzi się bezpośrednio z języka Celtów, którzy na obecnym terenie Bretanii zamieszkiwali w V i VI wieku naszej ery. Bardzo blisko spokrewniony z bretońskim jest język kornijski, który rozwijał się i ewoluował na terenie Kornwalii.

W średniowieczu różnice pomiędzy tymi językami były tak nieznaczne, że osoby nimi mówiące mogły się całkowicie swobodnie porozumiewać. Aktualnie szacuje się, że językiem bretońskim posługuj się na świecie około ćwierć miliona osób (nazywanych britofonami). Jeżeli brać pod uwagę dorosłą populację tego regionu to okaże się, że jedynie sześć procent Bretończyków posługuje się tym językiem.

Coraz mniejsza liczba młodych ludzi znających ten język sprawia, że aktualnie uznawany jest za poważnie zagrożony. Wypierany jest powoli, ale skutecznie przez standardowy język francuski co w nadchodzących dziesięcioleciach może być przyczyną całkowitego zaniku języka bretońskiego na terenie Europy..